Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

49900292_367593790694738_5975995909148770304_n

Zag jij ze de afgelopen dagen ook her en der op je Facebook-tijdlijn opduiken? De Ten-year-challenge. Foto’s van toen versus foto’s van nu. Het verschil qua uiterlijk, uitstraling, lichaamshouding… Maar tien jaar voor mij is meer dan tien jaar ouder worden. De aarde draaide om zijn as en niets is ooit nog hetzelfde geweest als dat het in 2009 was.

Ik was nog getrouwd, maar onderliggend was er al de schreeuw om vrijheid. Waar ik in de jaren ervoor niet schreef omdat het niet getolereerd werd, in 2009 was dat mijn eerste stap naar een vrije wereld. Door wederom te durven schrijven, de vriend die ik daarin weer terugvond, herwon ik mijn vertrouwen en mijn stem. Oppervlakkig fluisterend, maar tussen de regels door schreeuwend.

Op eigen benen staan

Ik smeedde mijn masterplan voor een vrije, veilige wereld. Bleek zwanger maar werd nooit moeder, vluchtte zonder een toekomstperspectief te hebben en meer dan alle individuele gebeurtenissen bij elkaar: ik overleefde. Overleven, me staande houden, het zelf redden. Onafhankelijk van wie zich dan ook op mijn pad mocht bevinden op eigen benen staan.

Op eigen benen staan. Dat is het avontuur waar ik me aan waagde in 2009, het is een gevecht dat ik in 2019 nog steeds aanga. Niet voor een enkel onderdeel in mijn leven, maar voor alles bij elkaar, tot ik er moe van wordt. Die benen die mij mijn eigen toekomst in dragen hebben een weg afgelegd, maar hebben hun eindpunt nog lang niet bereikt. De man die mijn gedachten sinds een jaar vult vertelde mij: “Jij gaat er niet onderdoor, daar ben je veel te sterk voor”. Een mooi compliment, ik ben er dankbaar voor maar ik bedenk me ook wat een uitputtingsslag sterk zijn eigenlijk is.

Het avontuur dat acceptatie heet

Mijn benen maken doelbewustere stappen dan dat ze tien jaar geleden maakten. Die benen van mij die de aandoening Lipoedeem met zich meedragen, pijn is een deel van hen, maar is ook een gevoel waar ik aan gewend ben geraakt. Ik deal met de aandoening, maar er is vaak een gevoel van schaamte. De foto’s uit 2019 die ik plaats roepen dan ook spanning bij mij op. Jarenlang droeg ik geen broeken, verstopte in mijn benen achter jurken en rokken. In 2019 mogen ze gezien worden, soms met twijfel, soms met spanning, maar ze zijn er, net zoals ik.

50654667_1758764157558804_1245453654421405696_n

Ali-shopping

De jeans kreeg ik van Hermina van Wondervol, de blouse is voor deze keer mijn Ali-item. Heerlijk voor op een fijne zomerdag maar ook met een longsleeve eronder vind ik hem erg goed draagbaar bij kouder weer. Het model , strak onder de buste en daarna uitlopend, is een hele fijne keuze geweest. Ik ben nog in overpeinzing of ik de zwarte versie ook nog ga bestellen, ik voel me er prettig in, voel me de Barbara uit 2019, die voorgoed afscheid heeft genomen van de versie uit 2009.

Lees meer van Barbara in My Storybook

Advertenties