Ik was altijd groot en vol. Ik was 11 jaar en al 180cm Werd jaren ouder geschat. In het dorp waar ik geboren ben was dat gewoon zo. Maar toen ik naar alkmaar verhuisde vonde alle artsen mij ineens te dik en moest ik op dieet.

Zo is het begonnen. Of waren het de eetbuien die ik kreeg als ik brood at? De gevoelens van flauw vallen en de eetbuien die er op volgde? De depressie het gevoe dat ik niet goed genoeg was. Was dat een bijweking van het dieet en dat mensen me overal te dik noemde ?

Ik woog na een kruisband ongeluk 180 kilo. Ik was in 3 jaar tijd 80 kilo aangekomen. De dokter wilde me niet opereren want ik woog 102 kilo en pas onder de 100 zou hij me opereren ik kon laten zien dat ik het echt wilde.

Nu was ik in die tijd een sportvrouw. Sporten hield me op de been…ik waterpoloode minimaal 3x per week en fietste heel veel. Doordat ik niet meer kon sporten kwam ik steeds meer aan. Ik had eetbuien. Als ik die had had ik het gevoel dat ik moest eten anders ging ik van mijn stokje… pas 20 jaar later weet ik dat ik hypoglykemie heb.
Toen ik voor mijn second opinion kwam hij een arts in Amsterdam werd gezegd je hoefd niet dik te zijn je kan geopereerd worden.
Dat ging knagen.
Ik viel zelf eerst 40 kilo af en ging weer waterpoloen. Maar meer kreeg ik er niet af.
Ik at weinig maar als ik wat at kreeg ik eetbuien en moest ik zoetigheid eten anders viel ik om.
Ik ging me meer verdiepen en begon het voortraject.
Uiteindelijk heb ik de beslissing genomen een maagband te laten plaatsen. Vooral doordat artsen me zeiden dat ik anders binnen 10 jaar dood was…
Al mijn waardes waren goed ik sportte nog veel fietste weer veel en was gewoon gezond.
In de week van mijn 29e verjaardag werd ik geopereerd. Ik woog toen 145
Ik was zo trots dat ik afviel. Koffie met melk was mijn gebakje en ik voelde me top.
Het eerste jaar ging goed ik at niks. Dat kon ook niet… alleen vloeibaar en viel 50 kilo af. Eindelijk onder de 100
Maar toen zei de dietiste dat ik brood moest gaan eten. En toen begon het probleem weer. Daar waren weer de eetbuien en die kun je met een maagband niet hebben.

Ik hield niks meer binnen. Mijn maag raakte ontstoken. Als vervanging ging ik drinken vooral wijn en blowen. Ik raakte mezelf kwijt. Elke week ging het slechter. Ik kon niet meer sporten door de.pijn in mijn lijf. Ik kreeg extreme angsten. Kinderziektes en waar ik normaal 20 min naar mijn werk fietste kostte het me 45 min.

Ik heb toen mensen teleurgesteld. Vriendschappen af gebroken omdat ik te bang was te laten zien hoe het echt met me ging.
De psycholoog zei een burn out. Inmiddels weet ik dat ik een ernstig b12 tekort had. Iets waar niet of te slecht op wordt gelet zeker in de eerste jaren van de maag operaties.
Ik heb toen ik weer een buikgriep had mijn maagband leeg laten halen. Ik dacht dat ik dood zou gaan. Dan maar dik…
Het duurde lang voor ik me beter ging voelen.
De.psychische klachten bleven . Depressie. Angsten. En hypomaan. Ik zou nooit in een echte manie geweest zijn. Zelf denk ik van wel… achteraf allemaal symptomen van een b12 tekort.
Toen mijn maagband leeg was kon ik weer eten. En had ik weer eetbuien. Vooral ijs. Vloeibaar en zoet. En winegums als ik het gevoel had dat ik flauwviel.
Huisarts bleef zeggen dat mijn suiker in orde was maar 45 min na het eten viel ik om…
Ik werd dikker en dikker. Begon mijn blog in die tijd mooie grote vrouwen. Want als ik dan toch dik moest zijn dan maar een manier zoeken om.mezelf te accepteren. Ik deed mee aan een miss verkiezing opzoek naar kijn eigen acceptatie… en vond mijn lief…
Doordat hij me.mooi vind en dat ook verteld ben ik mezelf ook meer en meer leuk gaan vinden. Als single vrouw is het vaak moeilijk die mooie dingen te blijven zien.
Ik kreeg een kindje en werd weer dik 155 kilo.
Inmiddels was er een suikerncurve gedaan waardoor ik wist dat ik hypoglykemie had. Maar was bij 2 dietistesgeweest en die wisten niet hoè ik er mee om moest gaan… voor mijn gevoel zijn veel dietistes inkompetent.
Uiteindelijk met alle problemen bij een dietist gekomendie het oerdieet overbracht Dat is gezond eten met natuurlijke suikers.
Daardoor werd het beter. Maar ik had nog hypo.s en eetbuien.
Het moest dus nog anders.
Inmiddels eet ik 2 jaar low carb. geen suikers meer behalve polyolen. Daar reageert mijn lijf nl niet op.
Ik ben van 155 kilo afgevallen naar 120 en ik voel.me goed ik ben nog steeds dik maar ik heb er vreden mee.

Mijn lijf is zo op de proef gesteld dat ik blij ben dat ik er nog ben. Ook mijn b12 tekort is aan het licht gekomen. Nadat mjjn huisarrs na veelvuldig aandringen mijn waarde testte

Ik prik mezelf met b12
En daardoor leef ik weer. Ik kon niet meer naar de wc lopen zo slecht voelde ik me vaak en nu ben ik weer aan het werk.
B12 is een gemene ziekte niemand ziet het maar.alles.doet je pijn en psychisch wordt het.ook veel.minder.
De midici hebben oogkleppen op en denken dag dik het probleem is. Maar dat is het niet het zijn de achterliggende klachten die het probleem vormen.
Wanneer je waardes goed zijn je lekker beweegt laat je dan niet aanpraten dat je ziek bent omdat je dik bent!
We zijn het mooist als we onszelf zijn en das voor de ene dik en de ander dun.
Ik hoop dat ik als dikke vrouw deze wereld wat mooier mag kleuren . Met mijn verhalen en foto.s
Als zit mijn blog. Voor volle vrouwen wat in de klad…
Liefs louise

Advertenties